Artystyczna droga Witolda Dominika Mizerskiego (ur. 1952 r. w Warszawie) to fascynujące świadectwo poszukiwania własnej tożsamości poprzez materię sztuki. Choć urodzony w stolicy, to Piaski – niewielka miejscowość pod Lublinem, do której artysta trafił w 1954 roku – stały się kolebką jego wrażliwości i fundamentalnym źródłem inspiracji twórczej.
Edukacja w Lublinie otworzyła przed Mizerskim dostęp do środowiska Liceum Plastycznego, które pozwoliło mu sprecyzować powołanie: rzeźbę. To właśnie w Piaskach, wnikliwie obserwując lokalną społeczność, życie prostych ludzi oraz gwar targów końskich, nauczył się dostrzegać piękno w codzienności. Ta wczesna fascynacja autentyzmem życia małego miasteczka stała się kręgosłupem jego twórczości – w prostocie gestu i sylwetce rzeźbionych postaci artysta odnajduje uniwersalną prawdę o człowieku. Jego rzeźby często pokazują silny związek z życiem polskiej wsi, bogactwo detali oraz charakterystyczny styl artystyczny.
Początki twórczości Mizerskiego były naznaczone skromnością i determinacją. Brak dostępu do profesjonalnych narzędzi nie stanowił przeszkody – pierwsze eksperymenty z formą artysta przeprowadzał w nietypowych materiałach, takich jak mydło i wosk.
Momentem zwrotnym był rok 1970. Podjęcie pracy w pracowni mistrza stolarstwa otworzyło przed nim dostęp do profesjonalnego zaplecza technicznego oraz drewna lipowego. To przejście było ostatecznym ukoronowaniem pasji: rzeźba w drewnie stała się świadomie wybranym powołaniem życiowym. W jego pracach odnajdujemy unikalną syntezę – ludową szczerość wyrazu połączoną z wyrafinowaną techniką, inspirowaną wielkimi mistrzami. Wśród najważniejszych inspiracji artysta wymienia malarstwo Petera Bruegla („Walka karnawału z postem") oraz rzeźbiarski geniusz zakopiańskiego twórcy Antoniego Rząsy, którego wpływ wyraźnie zaznaczył się w późniejszych pracach o tematyce sakralnej.
Jego dorobek artystyczny obejmuje szeroki wachlarz form rzeźbiarskich – od realizacji o charakterze sakralnym, po unikatowe obiekty rzeźby użytkowej.
Lata 70. przyniosły dynamiczny rozkwit kariery. Po debiucie w Lublinie (1973) oraz sukcesie wystawienniczym w Muzeum w Kazimierzu Dolny (1974), twórczość Mizerskiego zyskała szeroką rozpoznawalność. Przeprowadzka do Warszawy w 1975 roku wraz z żoną, Beatą Grabińską-Mizerską oraz nawiązanie współpracy z biurem handlu zagranicznego „DESA" pozwoliły mu zaistnieć na arenie międzynarodowej.

Dziś rzeźby Witolda Dominika Mizerskiego znajdują się w kolekcjach prywatnych – od Szwajcarii (gdzie m.in. prof. Ernesto Calafori zgromadził kilkadziesiąt jego prac), przez Niemcy, Szwecję, Włochy, aż po Japonię, USA i Kanadę.
W 2004 roku zamieszkał w Józefowie pod Warszawą. To tutaj kontynuuje swoją pracę twórczą, z niezmiennym sentymentem i nostalgią wracając w myślach do Piask – miejsca, w którym wszystko się zaczęło i które do dziś pozostaje dla niego źródłem artystycznych wspomnień.